Wanneer ik zelf nog eens op de mat ga liggen ...
De afgelopen weken heb ik mezelf drie keer bewust in de rol van deelnemer geplaatst. Drie sessies waarin ik niet degene was die begeleidde, maar degene die mocht ontvangen. Of dat was toch de bedoeling.
Ik vind het belangrijk om mezelf ook die ruimte te geven, om nieuwe dingen te ontdekken, ervaringen op te doen, te voelen wat bepaalde technieken met me doen en vooral om te blijven leren.
Want hoe kan ik anderen uitnodigen om zich over te geven aan een proces als ik zelf niet bereid ben om me te blijven ontwikkelen?
Alleen … deze drie ervaringen waren behoorlijk verschillend:
De eerste sessie was er eentje die ik niet snel zal vergeten. Er werd een techniek gebruikt met als doel een soort 'reset' te ervaren. Alleen voelde die ervaring voor mij allesbehalve als een reset. Het was eerder een aanslag op mijn systeem. Ik moest er letterlijk van bekomen.
De tweede sessie was dan weer fantastisch. Een combinatie van ademwerk en sound healing, met een mooie opbouw gedurende de volledige reis. Ik voelde me meegenomen in het proces, er was ruimte om te ervaren en de verschillende elementen sloten mooi op elkaar aan. Zo'n ervaring waarbij je achteraf denkt: ja, dit is waarom ik zo graag met dit soort werk bezig ben.
De derde sessie was opnieuw teleurstellend. Ik ervaarde weinig veiligheid, voelde weinig tot geen afstemming en miste het gevoel dat er werkelijk werd aangevoeld wie er voor de facilitator lag.
Drie sessies. Drie totaal verschillende ervaringen. En slechts eentje waarvan ik met een oprecht goed gevoel naar huis ging. Dat zette me aan het denken ...
Veiligheid is geen extraatje
We hebben het in de wereld van ademwerk, lichaamswerk, energetisch werk en persoonlijke ontwikkeling vaak over overgave. Over loslaten, vertrouwen, je openstellen, je laten meenemen in een ervaring.
Maar ik denk dat we soms te snel voorbijgaan aan iets wat voor mij de absolute basis zou moeten zijn: veiligheid.
Veiligheid betekent voor mij niet dat alles comfortabel moet zijn. Een innerlijk proces mag confronterend zijn. Je mag emoties tegenkomen die je liever niet had gevoeld. Je mag uitgedaagd worden. Maar er is een verschil tussen uitgedaagd worden en je onveilig voelen. Er is een verschil tussen iemand begeleiden door een intensieve ervaring en iemand gewoon door een techniek loodsen omdat die nu eenmaal op het programma staat. En er is vooral een verschil tussen een techniek toepassen en werkelijk afstemmen op de persoon die voor je ligt.
Voor mij begint goede begeleiding niet bij de techniek die je beheerst, maar bij de mens die tegenover je zit.
Word ik gevoeliger, of voel ik gewoon meer?
Wat me misschien nog het meest bezighoudt, is dat ik merk dat ik steeds gevoeliger lijk te worden voor dit soort ervaringen. Ik pik veel op. Ik voel snel wanneer iets niet helemaal klopt. Ik merk het wanneer er weinig verbinding is, wanneer iemand niet echt aanwezig lijkt of wanneer er onvoldoende ruimte is voor wat zich bij mij aandient.
En soms vind ik dat best lastig. Want ik wil graag open blijven staan. Ik wil nieuwe dingen ontdekken, me laten verrassen en niet bij elke ervaring met een kritisch vergrootglas gaan kijken. Maar tegelijk merk ik dat ik steeds minder gemakkelijk voorbij kan aan wat mijn lichaam me vertelt.
Misschien word ik niet noodzakelijk gevoeliger. Misschien leer ik gewoon steeds beter onderscheiden wat voor mij klopt en wat niet. En misschien is dat ook een onderdeel van mijn eigen proces. Dat ik niet langer alles hoef te aanvaarden omdat iemand zichzelf facilitator, healer of coach noemt. Dat ik niet automatisch hoef te denken dat een ervaring waardevol moet zijn omdat er een bepaalde techniek of methode achter zit.
Soms is iets gewoon geen match. En soms is het ronduit teleurstellend.
Ook als facilitator blijf ik leren
Ik neem deze ervaringen ook mee in mijn eigen werk. Wanneer ik iemand begeleid tijdens een InnerEssence journey of een ademsessie, wil ik niet dat die persoon het gevoel krijgt dat hij of zij een vooraf uitgestippeld parcours moet volgen.
Ik wil ruimte laten voor wat zich aandient.
Ik wil voelen wie er voor me ligt.
Ik wil kunnen bijsturen, vertragen of net wat meer ruimte geven wanneer dat nodig is.
En bovenal wil ik dat iemand zich veilig genoeg voelt om zichzelf te kunnen ontmoeten.
Niet omdat ik alle antwoorden heb. Niet omdat ik elke ervaring perfect kan begeleiden. Maar omdat ik geloof dat de verbinding tussen facilitator en deelnemer minstens even belangrijk is als de techniek die wordt gebruikt. Misschien zelfs belangrijker! Want uiteindelijk gaat het niet om hoe spectaculair een sessie eruitziet, hoeveel emoties er loskomen of hoe bijzonder de ervaring achteraf klinkt. Het gaat om wat er werkelijk gebeurt bij de persoon die het proces doorloopt.
En de teleurstelling mag er ook zijn
Ik zou graag kunnen zeggen dat ik na deze drie ervaringen alleen maar dankbaar ben voor de inzichten. Maar zo eenvoudig is het niet. Er is ook teleurstelling. Omdat je soms ergens naar uitkijkt, jezelf openstelt, tijd en energie investeert en hoopt op een ervaring die je iets brengt. En dan blijkt het niet te zijn wat je nodig had. Dat mag ook gewoon even tegenvallen.
Ik hoef niet elke ervaring mooier te maken dan ze was. Ik hoef niet overal onmiddellijk een levensles uit te halen. Maar ik mag wel meenemen wat ik heb gevoeld, wat ik heb geleerd, en wat ik anders wil doen. En vooral: wat ik zelf belangrijk vind wanneer ik met mensen werk. Misschien is dat uiteindelijk de grootste waarde van deze drie sessies. Niet dat ik nu precies weet wat ik wel en niet moet doen, maar dat ik opnieuw scherper voel waar ik voor wil staan.
Verbinding. Veiligheid. Vertrouwen.
Niet als mooie woorden op een website, maar als fundament van alles wat ik doe. En misschien begint goed voor jezelf zorgen soms gewoon bij durven erkennen:
Dit voelde niet goed voor mij. En dat is voldoende reden om er iets mee te doen.
Ook dat is innerlijk werk.
